อย่าเป็นใบลานเปล่า

“…ท่านทั้งหลายจงอย่าทำตัวเป็นตัวบุ้งตัวหนอนคอยกัดแทะกระดาษแห่งคัมภีร์ใบลานเปล่า ๆ โดยไม่สนใจพิจารณาสัจธรรมอันประเสริฐที่มีอยู่กับตัว แต่มัวไปยึดธรรมที่ศึกษามาถ่ายเดียวซึ่งเป็นสมบัติของพระพุทธเจ้า มาเป็นสมบัติของตน ด้วยความเข้าใจผิดว่าตนเรียนรู้และฉลาดพอตัวแล้ว ทั้งที่กิเลสยังกองเต็มหัวใจยิ่งกว่าภูเขาไฟ มิได้ลดน้อยลงบ้างเลย

“จงพากันมีสติคอยระวังตัว อย่าให้เป็นคนประเภทใบลานเปล่า ๆ เรียนเปล่า และตายทิ้งเปล่า ไม่มีธรรมอันเป็นสมบัติของตัวอย่างแท้จริงติดตัวบ้างเลย”

อย่าเมาวัฏสงสาร

“ผู้ถือไม่มีบาป ไม่มีบุญ ก็มากมายเข้าแล้ว แผ่นดินนับวันแคบ มนุษย์แม้จะถึงตาย ก็นับวันมากขึ้น นโยบายในทางโลกีย์ใด ๆ ก็นับวันประชันขันแข่งกันขึ้น พวกเราจะปฏิบัติลำบากในอนาคต เพราะเนื่องด้วยที่อยู่ไม่เหมาะสม เป็นไร่เป็นนาจะไม่วิเวกวังเวง ศาสนาทางมิจฉาทิฐิก็นับวันจะแสดงปาฏิหาริย์ คนที่โง่เขลาก็จะถูกจูงไปอย่างโคกระบือ ผู้ที่ฉลาดก็เหลือน้อย

“ฉะนั้น พวกเราทั้งหลายจงรีบเร่งปฏิบัติธรรม ให้สมควรแก่ธรรม ดังไฟที่กำลังไหม้เรือน จงรีบดับเร็วพลันเถิด ให้จิตใจเบื่อหน่ายคลายเมาวัฏสงสาร ทั้งโลกภายในหนังหุ้มอยู่โดยรอบ ทั้งโลกภายนอกที่รวมเป็นสังขารโลก ให้ยกดาบเล่มคมเข้าสู้ คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา พิจารณาติดต่ออยู่ไม่มีกลางวันกลางคืนเถิด

“ความเบื่อหน่ายคลายเมาไม่ต้องประสงค์ ก็จะต้องได้รับแบบเย็น ๆ และแยบคายด้วย จะเป็นสัมมาวิมุตติและสัมมาญาณอันถ่องแท้ ไม่ต้องสงสัยดอก พระธรรมเหล่านี้ไม่ล่วงไปไหน มีอยู่ทรงอยู่ในปัจจุบัน จิตในปัจจุบันที่เธอทั้งหลายตั้งอยู่หน้าสติ หน้าปัญญา อยู่ด้วยกัน กลมกลืนในขณะเดียวกันนั้นแหละ”

คุณค่าของตน = คุณค่าของคนอื่น

“ผู้เห็นคุณค่าของตัว จึงเห็นคุณค่าของผู้อื่นว่ามีความรู้สึกเช่นเดียวกัน ไม่เบียดเบียนทำลายกัน ผู้มีศีลสัตย์เมื่อทำลายขันธ์ไปในสุคติในโลกสวรรค์ ไม่ตกต่ำเพราะอำนาจศีลคุ้มครองรักษาและสนับสนุน จึงควรอย่างยิ่งที่จะพากันรักษาให้บริบูรณ์ ธรรมก็สั่งสอนแล้วควรจดจำให้ดี ปฏิบัติให้มั่นคง จะเป็นผู้ทรงคุณสมบัติทุกอย่างแน่นอน”

อย่ากวนใจตนด้วยการตำหนิคนอื่น

“การตำหนิติเตียนผู้อื่น ถึงเขาจะผิดจริงก็เป็นการก่อกวนจิตใจตนเองให้ขุ่นมัวไปด้วย ความเดือดร้อนวุ่นวายใจที่คิดตำหนิผู้อื่นจนอยู่ไม่เป็นสุขนั้น นักปราชญ์ถือเป็นความผิดและบาปกรรมไม่มีดีเลย จะเป็นโทษให้ท่านได้สิ่งไม่พึงปรารถนามาทรมานอย่างไม่คาดฝัน การกล่าวโทษผู้อื่นโดยขาดการไตร่ตรองเป็นการสั่งสมโทษและบาปใส่ตนให้ได้รับความทุกข์ จึงควรสลดสังเวชต่อความผิดของตน งดความเห็นที่เป็นบาปภัยแก่ตนเสีย ความทุกข์เป็นของน่าเกลียดน่ากลัว แต่สาเหตุที่ทำให้เกิดทุกข์ ทำไมพอใจสร้างขึ้นเอง”

ใจมีทั้งกิเลสและธรรม

“กิเลสแท้ ธรรมแท้ อยู่ที่ใจ ส่วนเครื่องส่งเสริมและกดถ่วงกิเลสและธรรมนั้นมีอยู่ทั่วไปทั้งภายในภายนอก ฉะนั้น ท่านจึงสอนให้หลบหลีกปลีกตัวจากสิ่งยั่วยวนกวนใจ อันจะทำให้กิเลสที่มีอยู่ภายในกำเริบลำพอง มีรูป เสียง เป็นต้น และสอนให้เที่ยวอยู่ในที่วิเวกสงัด เพื่อกำจัดกิเลสชนิดต่าง ๆ ด้วยความเพียรได้ง่ายขึ้น อันเป็นการย่นวัฏฏะภายในใจให้สั้นเข้า”

ปัจจุบันเท่านั้นที่ไม่สุดวิสัย

“สิ่งที่ล่วงไปแล้วไม่ควรไปทำความผูกพัน เพราะเป็นสิ่งของที่ล่วงไปแล้วอย่างแท้จริง แม้จะทำความผูกพันและมั่นใจในสิ่งนั้นกลับมาเป็นปัจจุบันก็เป็นไปมิได้ ผู้ทำความสำคัญมั่นหมายนั้นเป็นทุกข์แต่ผู้เดียว โดยความไม่สมหวังตลอดไป อนาคตที่ยังไม่มาถึงก็เป็นสิ่งไม่ควรยึดเหนี่ยวเกี่ยวข้องเช่นกัน อดีตควรปล่อยไว้ตามอดีต อนาคตก็ควรปล่อยไว้ตามกาลของมัน ปัจจุบันเท่านั้นที่จะสำเร็จเป็นประโยชน์ได้ เพราะอยู่ในฐานะที่ควรทำได้ ไม่สุดวิสัย”

เลิกฝึกตนต่อเมื่อตาย

“เราต้องการของดี คนดี ก็จำต้องฝึก ฝึกจนดี จะพ้นการฝึกไปไม่ได้ งานอะไรก็ต้องฝึกทั้งนั้น ฝึกงาน ฝึกคน ฝึกสัตว์ ฝึกตน ฝึกใจ นอกจากตายแล้วจึงหมดการฝึก คำว่า ‘ดี’ จะเป็นสมบัติของผู้ฝึกดีแล้วแน่นอน”

รากเหง้าของความเป็นมนุษย์

“…ทาน เป็นเครื่องแสดงน้ำใจ เพื่อสงเคราะห์ผู้อื่น โดยไม่หวังสิ่งตอนแทนใด ๆ

“ศีล เป็นเครื่องปัดเป่าความคิดของผู้มีกิเลส

“ภาวนา อบรมใจให้ฉลาดเที่ยงตรงต่อเหตุผลและความถูกต้อง ผู้เป็นหัวหน้างาน หรือมีภารกิจมาก ควรหันมาฝึกใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะการภาวนาช่วยแก้ความยุ่งยากลำบากใจทุกประเภทที่เป็นภาระหนัก หากปล่อยใจโดยไม่มีธรรมเป็นเครื่องยับยั้งคงไม่ได้รับความสุข แม้จะมีสมบัติก่ายกอง”

คนสักว่าคน ธรรมสักว่าธรรม

“คนไม่สนใจธรรม ธรรมก็ไม่เข้าถึงใจคน จึงกลายเป็นคนก็สักว่าคน ธรรมก็สักว่าธรรม ไม่อาจยังประโยชน์ให้สำเร็จได้ แม้คนจะมีจำนวนมาก และแสดงธรรมให้ฟังทั้งพระไตรปิฎก จึงเป็นเหมือนเทน้ำใส่หลังหมา มันสลัดออกเกลี้ยงไม่เหลือ ธรรมจึงไม่มีความหมายในใจของคน เหมือนน้ำไม่มีความหมายบนหลังหมา ฉันนั้น”

ธรรมะทุกหย่อมหญ้า

สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ถามว่า “เธอเข้าไปอยู่ในป่า ไม่มีตำรา จะหาธรรมที่ถูกต้องได้อย่างไร”

พระอาจารย์มั่นตอบว่า “ธรรมนั้นมีอยู่ทุกหย่อมหญ้าสำหรับผู้มีปัญญา” โดยอธิบายขยายความต่อว่า… “จิตที่ได้รับการอบรมที่ถูกต้องแล้วปัญญาย่อมเกิดขึ้น จะมองดูอะไรก็เป็นนิยายนิกธรรมทั้งสิ้น  ส่วนผู้ไม่ได้รับการอบรมจิตที่ถูกต้อง ปัญญาแท้จริงก็ไม่เกิด แม้ผู้นั้นกำลังจับพระไตรปิฎกอ่านอยู่ก็ไม่เป็นผล ยิ่งทำให้เกิดความลังเลสงสัยตลอดไป ส่วนผู้มีปัญญาอบรมมาด้วยจิตที่ถูกต้อง แม้จะไม่ต้องจับพระไตรปิฎก แต่ก็น้อมเอาสิ่งต่าง ๆ มาเป็นธรรม เป็นยอดพระไตรปิฎกได้ ยกตัวอย่างเช่น สังกิจจสามเณรไปบิณฑบาต เห็นเขาไถนา เห็นเขาไขน้ำ นำเอามาเป็นอุบายจนเกิดปัญญา แล้วท่านก็สามารถบรรลุพระอรหันต์ได้ เพราะเหตุที่ท่านได้นำเอาดินที่ชาวนากำลังไถนามาเป็นอุบายว่า ดินไม่มีใจ ทำเขาจึงนำเอาไปตามประสงค์ได้ น้ำไม่มีใจ ทำไมเขาจึงทำเอาตามประสงค์ได้ เรามีใจ ทำไมไม่ทำใจให้เป็นไปตามประสงค์ เพราะเหตุนั้นธรรมจึงมีอยู่ทุกหย่อมหญ้ามิใช่หรือ”

ที่มา ชุดสุดยอดสงฆ์ 1 : หลวงปู่มั่น สำนักพิมพ์อมรินทร์ธรรมะ

The post สู่ความหลุดพ้นด้วย อมตธรรมคำสอน ของ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต appeared first on SOUND OF DHAMMA.

ตอบปัญหาธรรม :  ต้องมองสิ่งทั้งหลายตามความเป็นจริงในธรรมชาติของสิ่งนั้นที่มีอยู่ เป็นอยู่ เหมือนเรามองเหรียญ เราก็ว่าเหรียญมีกี่ด้าน 2 ด้าน ก็เชื่อกันว่าเหรียญมี 2 ด้าน คือด้านหัวกับด้านก้อย ไปลองพิจารณาดูสิว่าจริง ๆ มันมีกี่ด้าน เหรียญนี่มันมี 3 ด้าน มันไม่ได้มี 2 ด้านเท่านั้น นอกจากด้านหัว ด้านก้อย มันยังมีด้านที่อยู่กึ่งกลาง อยู่ตรงกลางระหว่างหัวกับก้อยนั่นก็คือด้านสันนั่นเอง เราไม่ค่อยให้ความสำคัญด้านสันของเหรียญ เราก็ไปให้ความสำคัญกับด้านหัวกับด้านก้อย เหมือนกับในชีวิตประจำวันของเรา เห็นอะไร ได้ยินสิ่งไหน ได้สัมผัสสัมพันธ์กับสิ่งไหนก็จะเกิดความรู้สึกต่อสิ่งนั้น

ความรู้สึกส่วนใหญ่มันจะชักนำเราไป ที่ชอบ ไม่ชอบ สวย ไม่สวย ดี ไม่ดี ถ้าเราไปชอบด้านก้อยมากกว่าด้านหัว เราก็ว่าด้านหัวไม่ดีอย่างโน้นอย่างนี้อย่างนั้น ด้านก้อยดีกว่าอย่างโน้นอย่างนี้อย่างนั้น นี่มันมองอย่างใจที่เป็นธรรม ไม่เที่ยงธรรม ไม่วางใจเป็นกลาง มองอะไรอย่างเป็นกลาง ธรรมชาติด้านหัวมันก็เป็นของมันอย่างนั้น ธรรมชาติด้านก้อยมันก็เป็นของมันอย่างนั้น การชอบ การชัง การยินดียินร้าย เป็นสิ่งที่จิตของเราปรุงแต่งขึ้นมานั่นเอง

เรายึดติดกับสิ่งไหน ยึดติดนี่มันไม่ใช่ยึดติด แต่สิ่งที่น่ายินดีอย่างเดียว สิ่งที่น่ายินร้าย ความไม่พอใจ ความไม่ชอบ ความโกรธนี่มันก็ยึดติดด้วยเหมือนกัน เพราะไม่เข้าใจว่าธรรมชาติของสิ่งทั้งหลาย ตามหลักของความเป็นธรรมแล้ว มันก็เป็นของมันอย่างนั้นเอง มันไม่ใช่ของคนโน้นคนนี้ ไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่คน ไม่ใช่ตัว ไม่ใช่ตน ไม่ใช่เรา ไม่ใช่เขา

ทางธรรมท่านเรียกว่ามันเป็นสักแต่ว่าเป็นรูปเป็นนาม สักแต่ว่าเป็นสิ่งมีชีวิต สักแต่ว่าเป็นสิ่งไม่มีชีวิต แต่พอเราไปให้ความสำคัญมั่นหมายว่าเป็นเรา เป็นของเรา เป็นของที่เราชอบ เป็นของที่เรารัก เป็นของที่เราชังอย่างนี้ ใจมันก็ไปผูกไปพันอยู่กับสิ่งนั้นแล้วมันก็ไปยึดติดต่อสิ่งนั้น ถ้าสิ่งที่เราชอบ เรายินดี เราพอใจ เราก็อยากให้สิ่งนั้นดำรงสถานะอยู่อย่างนั้นไปเรื่อย ๆ แต่จริง ๆ แล้ว ธรรมชาติของสิ่งทั้งหลาย ถ้าเป็นร่างกายก็ดี เป็นวัตถุสิ่งของก็ดี มันเก่า มันแก่ มันเสื่อม มันโทรม มันชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา แล้วที่สุดมันก็ต้องแตกสลาย ไปยึดมั่นสำคัญหมายว่าจะให้เป็นอย่างโน้นอย่างนี้ไม่ได้หรอก เพราะธรรมชาติของมันไม่อยู่ในอำนาจที่เราจะยึดมั่นสำคัญหมาย บังคับให้มันเป็นอย่างที่เราปรารถนา ไปยึดไว้ก็เป็นความทุกข์

จริง ๆ แล้วสิ่งทั้งหลาย มันเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัย มันยังไม่ถึงวาระที่มันจะผ่านพ้นไป มันก็ยังดำรงสภาวะอย่างนั้นอยู่ การไม่เข้าใจความเป็นจริง ไม่มองสิ่งทั้งหลายตามคงามเป็นจริง เอาความต้องการของเราเป็นใหญ่ ซึ่งมันฝืนกฎของความเป็นจริงแล้ว ไปยึดในสิ่งนั้น ทุกข์ก็เกิดขึ้น ปล่อยวางความยึดมั่นสำคัญผิดเมื่อใด ก็คือปล่อยทุกข์ไปเมื่อนั้นนั่นเอง ”

พระอาจารย์ตอบปัญหาธรรม : พระอาจารย์ชาญชัย อธิปัญโญ

ถอดความ : สุขทุกวัน 7 วัน 7 กูรู ตอน พระอาจารย์ชาญชัย อธิปญโญ วันที่ 13 เมษายน 2558 (1/2)

The post ปัญหาธรรมประจำวันนี้ : ทำอย่างไรให้เราเลิกคิดยึดติด appeared first on SOUND OF DHAMMA.

อย่างนี้ ท่านมักจะได้รูปแบบเทน้ำ จ๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ เท ๆ ๆ ๆ ๆ ไป เทมาเทไป ก็ตามองนู่นมองนี่ไป หรือไม่ก็เล่นไลน์ไปด้วย เทไป พระก็ยถาวาริวะหา ก็เทไปอะไรอย่างนี้ มันก็ได้แค่รูปแบบ แต่ถ้าเราไม่ต้องไปเน้นตรงนี้มากเกินไปอะไรอย่างนี้ เน้นที่ว่าเรานึกน้อมไปถึงบรรดาญาติที่ล่วงลับไปแล้ว

เราเป็นเครื่องระลึกนึกถึงกัน แล้วก็มีการทำคุณงามความดี แล้วก็อุทิศส่งไปให้ เมื่อเขารับทราบโดยวิธีใดวิธีหนึ่งแล้ว ปกติถ้าเขาทราบก็จะมีการอนุโมทนาอยู่แล้วว่า ญาติก็ไม่ลืมเรานะ ยังนึกถึงเรา เขาก็อนุโมทนาเป็นกุศล เมื่อจิตเขามีกุศลเขาก็เลยเสวยโสมนัสเวทนาหรือสุขเวทนา เขาก็บรรเทาคลาย มันก็ตัดตอนในช่วงที่เขาเสวยอารมณ์หรือความสุขที่เป็นทุกข์ เป็นโทมนัสในอบายภูมิ ภพภูมิที่ไม่ดีทั้งหลายทั้งปวงอย่างนี้ คือเปลี่ยนสถานะ เมื่ออารมณ์เปลี่ยน ความรู้สึกเปลี่ยน ตอนนั้นเขาก็พ้นจากอบายภูมิ ณ ขณะนั้น

คำว่า “อบาย” ความถึงในนามธรรม คือใจที่ไม่สบาย เป็นทุกข์ เป็นโทมนัส เป็นความบีบคั้นระทม ส่วนช่วงไหนที่ความรู้สึกเขามันเป็นสุข เป็นโสมนัส มันก็เบา พ้นก็จะพ้นในตอนนั้น  พ้นแล้วบางทีมันก็ตกใหม่ เป็นตกที่นามธรรม คือตกที่ใจ เช่น โบราณบอกว่า “สวรรค์ในอก นรกในใจ” อันนี้ชัดเจนที่สุด

ภพภูมิจะหมุนตลอด ๆ ขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ ช่วงไหนที่ใจของเราปกติ สบาย ๆ เราก็เป็นสุคติภูมิ ช่วงที่ใจเราหนัก ใจเรามีความทุกข์ มีความร้อน เราก็เป็นอบายภูมิ แม้แต่มนุษย์เราทุกวันนี้ก็ขึ้น ๆ  ลง ๆ  อยู่ หมุนวนอยู่ ๆ คล้าย ๆ กัน ฉะนั้นสรุปประเด็นนี้คือว่า น้ำก็เป็นรูปแบบภายนอก แต่ถ้าเรายังอยู่ในโลก เราก็ควรจะไม่ขวางโลก ถ้าทางวัดหรือที่ทางเขามีการจัดเตรียมไว้ เราก็ทำตัวน่ารักหน่อย แล้วก็ใช้สัญลักษณ์ก็สื่อให้เห็นเป็นรูปธรรม แล้วก็ได้นามธรรมภายในคือนึกน้อมไป เจตนาที่จะอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้กับบรรดาญาติ มันก็ได้ทั้ง 2 อย่าง ฉะนั้นถ้าเราเป็นผู้ศึกษาธรรม ผู้ปฏิบัติธรรมนั้นอยู่ในโลกแบบไม่ขวางโลกดีกว่า อนุโลม อนุวัติไปตามโลก ขนบ จารีต วัฒนธรรม ประเพณี

ถอดความ : สุขทุกวัน7วัน7กูรู :ทำบุญอย่างไร จึงจะได้บุญมา โดยพระอาจารย์นวลจันทร์ กิตติปัญโญ 25 มิ.ย. 60

The post ปัญหาธรรม : ถ้าไม่กรวดน้ำ ญาติจะได้บุญหรือไม่ appeared first on SOUND OF DHAMMA.

พระอาจารย์ไพศาล  วิสาโล ให้คำแนะนำเกี่ยวกับ “รักสามเส้า” ไว้หลายกรณีดังนี้

กรณีที่ 1  ทำอย่างไรเมื่อเขาทิ้งเราไปมีคนใหม่ แต่เราตัดใจไม่ลงสักที

การที่สามีไปมีผู้หญิงอื่นทำให้คุณรู้สึกว่า คุณไม่มีความหมาย  ไร้คุณค่า  ยิ่งคุณรู้สึกยึดมั่นใน “ตัวกู” มากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดูถูกเหยียดหยามมากเท่านั้น ขณะเดียวกันหากคุณยึดมั่นว่าสามีเป็น “ของกู” ก็จะยิ่งโกรธที่เขาถูกแย่งไปจากคุณ อาตมาอยากให้คุณพิจารณาให้ดี ๆ ว่า  ความรู้สึกที่รบกวนจิตใจของคุณเกิดจากอะไรแน่  ถึงที่สุดแล้วมันก็ไม่หนีไปจากความยึดติดถือมั่นในตัวกูของกูนั่นเอง

ความยึดติดถือมั่นนี้แหละที่เป็นตัวการสร้างความทุกข์แก่เราอย่างแท้จริง  และนำไปสู่การซ้ำเติมตัวเอง  เพราะแทนที่จะเสียของรัก  เช่น  สามี  ทรัพย์สมบัติ  ก็เสียความสุขซ้ำเข้าไปด้วย  ไหน ๆ จะเสีย  ก็ขอให้เสียอย่างเดียวพอ  ไม่ควรเสียใจซ้ำอีก

หากคุณทุกข์ใจเพราะรู้สึกว่าได้สูญเสีย  “ของกู” ก็ลองใคร่ครวญอย่างจริงจังว่าสามีนั้นเป็นของคุณจริงหรือ  คุณสามารถครอบครองเขาได้จริงหรือ  หรือว่าเขาเพียงแต่ผ่านเข้ามาในชีวิตของคุณเพียงเพื่อจะจากไปในที่สุด  ไม่มีทางที่คุณจะยึดเป็นของคุณได้เลยแม้แต่นาทีเดียว

หากคุณเจ็บปวดเพราะรู้สึกว่าตัวคุณไร้คุณค่าหรือถูกดูถูกเหยียดหยาม  ก็ลองใคร่ครวญดูว่า  คุณค่าที่แท้ของคุณนั้นอยู่ที่ตัวคุณเอง  อยู่ที่การกระทำและภาวะภายในของคุณ  หาได้อยู่ที่สายตาของคนอื่นไม่ การที่เขาทิ้งคุณไปไม่ได้ทำให้คุณค่าของคุณลดน้อยถอยลงเลย  คนที่จะลดทอนคุณค่าของตัวคุณได้มีคนเดียวเท่านั้น  คือคุณ

อาตมาขอแนะนำให้คุณลองมองเหตุการณ์นี้ในมุมใหม่ว่า  การที่สามีทิ้งคุณไปนั้น  เป็นการฝึกให้คุณรู้จักพึ่งพาตนและกลับมาเห็นคุณค่าของตนเอง  ไม่เอาความสุขไปผูกติดกับคนอื่น  ช่วยให้คุณเป็นอิสระอย่างแท้จริง  อีกทั้งยังทำให้คุณได้เห็นถึงโทษของความยึดมั่นในตัวกูของกูและกระตุ้นให้คุณคลายความยึดมั่นดังกล่าวลง

กรณีที่ 2 ทำอย่างไรเมื่อเขาเผลอนอกใจ แล้วสำนึกผิดและขอโอกาสอีกครั้ง แต่เราให้อภัยไม่ได้

หากสามีของคุณสำนึกผิดและขอโทษคุณ  คุณก็ควรให้โอกาสเขาพิสูจน์ตนเองอีกครั้ง คนเรานั้นย่อมมีความพลาดพลั้งเป็นธรรมดา  หาความสมบูรณ์แบบไม่ได้  แม้ว่าความผิดพลาดครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่  แต่ในเมื่อคุณยังรักเขา  ก็ควรรู้จักให้อภัยเพราะรักแท้นั้นหมายถึงการให้  เช่นเดียวกับแม่ที่พร้อมให้อภัยต่อลูกเสมอ  แม้ลูกจะทำความเจ็บปวดแก่แม่ก็ตาม  หากคุณยอมรับว่าเขาเป็นคนที่ไม่เคยบกพร่องในการเป็นสามีและพ่อ  เมื่อเขาพลั้งพลาดเพียงครั้งเดียว  จึงไม่น่าที่จะตัดรอนเขาไป  การทำเช่นนั้นไม่ได้สร้างความทุกข์แก่เขาเท่านั้น  แต่ยังเป็นผลเสียต่อคุณและลูกด้วย

กรณีที่ 3 ทำอย่างไรหากเราหมดซึ่งความไว้วางใจในตัวเขาแล้ว   

หากยังคิดที่จะมีชีวิตคู่ด้วยกันหรือเป็นแฟนกันก็ต้องให้โอกาสคู่รักของตนในการแก้ตัว เพราะคนเรานั้นย่อมผิดพลาดกันได้  หากเขาสำนึกผิดและอยากแก้ตัว  ก็ควรให้โอกาสเขา  ระหว่างนั้นก็ควรลดความระแวงลงบ้าง  เพราะตราบใดที่ยังมีความระแวงอยู่ย่อมมีการจ้องจับผิด  ซึ่งก่อให้เกิดความทุกข์ทั้งแก่เขาและแก่ตนเอง  เพราะเป็นธรรมดาว่าเมื่อจ้องจับผิดแล้ว  ก็ย่อมเห็นแต่เรื่องที่ไม่สบายใจหรือเพิ่มความระแวงสงสัยให้หนักขึ้น  (ส่วนเขาจะทำจริงหรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง)  เพราะ อคติเมื่อเกิดขึ้นแล้วย่อมยากที่จะเห็นสิ่งต่าง ๆ ตามความเป็นจริงได้  แม้แต่สิ่งที่อยู่ข้างหน้าก็ตาม

คนเรานั้นหากไม่มีความไว้วางใจกันแล้ว  ย่อมอยู่ร้อนนอนทุกข์  ถ้าเป็นอย่างนั้น  ต่างคนต่างอยู่หรือเป็นแค่เพื่อนกันไม่ดีกว่าหรือ  ความทุกข์จะได้ลดลง  ถ้าอยู่แล้วทุกข์ทั้งสองฝ่ายจะมีประโยชน์อะไร ดังนั้นถ้ารักจะเป็นแฟนกันก็ควรมีความไว้วางใจกันตามสมควร  ลดความระแวงลงและให้โอกาสแก่คู่รักของเขาในการพิสูจน์ตนเองอย่างน้อยก็สักระยะหนึ่ง

แม้อดีตจะมีเรื่องที่เจ็บปวด  ก็ไม่ควรฝังใจอยู่กับอดีต  หรือปล่อยให้อดีตครอบงำจิตใจจนไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้

หากคุณให้โอกาสเขาแก้ตัวแล้วเขายังนอกใจอยู่  ถึงตอนนั้นจึงค่อยตำหนิหรือว่ากล่าวเขา  หรือจะตัดความสัมพันธ์ไปเลยก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่

กรณีที่ 4 จะดีไหม ถ้าไม่เลือกวิธีหย่า แต่ขอแยกลูกออกจากพ่อของเขา

คุณไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อลูกที่แยกเขาออกจากพ่อ  จึงไม่เป็นบาปแต่อย่างใด  แต่คุณก็ต้องไตร่ตรองว่าการทำเช่นนั้นจะส่งผลกระทบต่อเขาอย่างไร  หากคุณสามารถให้ความรักแก่เขาได้อย่างเต็มที่ สามารถเป็นทั้งแม่และพ่อให้แก่เขาได้  หรือมีข้อตกลงเพื่อให้เขาได้อยู่ใกล้ชิดกับพ่อตามโอกาส  ผลเสียต่อลูกก็ไม่น่าจะมีมาก อย่างไรก็ตาม หากคุณสามารถอดทนเพื่อให้ลูกมีทั้งพ่อและแม่อยู่ใกล้กัน (โดยมีบรรยากาศของครอบครัวที่ไม่อึมครึมร้าวฉาน) ก็น่าจะดีต่อลูกมากกว่า

แต่ถ้าคุณอยู่แล้วไม่มีความสุขเลยมีแต่ความทุกข์  หรือถึงกับมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับสามีเป็นอาจิณ  การอยู่เป็นครอบครัวในสภาพเช่นนั้นย่อมส่งผลเสียต่อลูกมากกว่า  เรื่องนี้คุณลองพิจารณาดู แต่หากตัดสินใจที่จะแยกจากเขา  ก็ควรทำหลังจากที่ให้โอกาสเขาแก้ตัวแล้วไม่มีอะไรดีขึ้น

ตัวอย่างคำแนะนำจากพระไพศาล วิสาโล  คงช่วยให้ผู้มีปัญหาเริ่มตัดสินใจได้แล้วว่า  ตัวเองจะก้าวต่อไปอย่างไร…ไม่ว่าจะเลือกทางไหน Secret ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ

ที่มา นิตยสาร Secret

เรื่อง ผั่นพั้น

The post เมื่อเกิด “รักสามเส้า” เราจะก้าวต่อไปอย่างไร appeared first on SOUND OF DHAMMA.

1. หลับตาคิดทบทวนอดีตที่ผ่านมาตลอดทั้งปีว่า มีกำไรหรือขาดทุนด้านใดบ้าง ชั่งน้ำหนักดูว่าส่วนไหนมีมากกว่า การทบทวนชีวิตเช่นนี้เป็นประจำทุกวัน มิใช่เฉพาะวันขึ้นปีใหม่ จะทำให้ท่านสามารถเปลี่ยนแปลงปรับปรุงชีวิตได้โดยไม่ยาก การไม่เคยนั่งนิ่งหลับตาทบทวนอดีต เอาแต่มุ่งไปข้างหน้า จะทำให้ท่านพบอุปสรรคปัญหาได้ง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่บางเรื่องไม่ควรจะเกิดแต่ก็เกิด นับเป็นเพราะอารมณ์ที่เก็บกดหมักหมม ปัญหาอุปสรรคแค่แม้เล็กน้อยแต่เมื่อเกิดขึ้นซ้ำซาก ก็กลายเป็นปัญหากองใหญ่ ฉะนั้นขอให้มีเวลานั่งนิ่งหลับตา ทบทวนอดีตทุกวัน เช้า 3 นาที กลางวัน 3 นาที ก่อนนอน 3 นาที

2. หัดอ่านหนังสือคำคม คำสอน ประโยคสั้น ๆ ที่กินใจ ทบทวนไปมา พินิจพิเคราะห์ความหมาย เก็บหนังสือเล่มนี้ไว้ใกล้ตัว ติดตัว หัวเตียง อ่านไปมาก่อนนอน เพื่อให้คำสอน คำกลอน คำคมเหล่านี้เข้าไปเป็นหลักชีวิตของท่านในยามหลับ ข้อนี่สำคัญมาก เพราะจะเป็นเหตุให้ท่านมีเครื่องมือให้เกิดสติได้เร็วขึ้น ในภาวะที่จิตใจว้าวุ่น ปัญหารุมเร้า แต่เรายังมีคำคมเตือนสติ

3. หัดคิดถึงคนที่แย่กว่าเรา เปรียบเทียบให้เกิดแรงบันดาลใจและความภูมิใจในตนว่า เราโชคดีแค่ไหนที่มีชีวิตมาถึงวันนี้ได้ เพื่อจะได้ไม่เกิดเรื่องน้อยเนื้อต่ำใจ ทุกข์ง่ายแต่สุขยาก หากท่านเอาแต่เปรียบตนกับคนที่ดีกว่าตลอดเวลา ท่านก็จะพบกับความขาดแคลน ไม่เคยภูมิใจในชีวิตเลย

หลักคิดทั้ง 3 ข้อนี้ นำไปเป็นหลักคิดในการเปลี่ยนแปลงชีวิตครั้งยิ่งใหญ่นี้ ให้เสมือนแผ่นดินสะเทือนเลือนลั่นสั่นคลอน ถอนต้นไม้คือกิเลส ความเกียจคร้าน เสเพล ชีวิตไร้ทิศทางออกไป แล้วหันมาสร้างทิศทางที่ดีมีความหวังมีพลังยิ่งใหญ่ต่อไป

ที่มา นิตยสาร Secret

เรื่อง ท่านปิยโสภณ (พระราชญาณกวี)

The post 3 เทคนิคเริ่มต้น ชีวิตใหม่ สำหรับคนที่เคยทำผิดพลาด appeared first on SOUND OF DHAMMA.

เราไม่ต้องทำอะไรเลย ความสุขจะสามารถเกิดขึ้นได้ แก่ตัวเราได้ตลอดเวลาเลย เพียงแต่เรามองเข้าไปในใจของตัวเราทันเท่านั้น มองเข้าไปในความรู้สึกของตัวเราทัน พอเรามองเข้าไปในความรู้สึกแล้ว สิ่งที่เราจะได้รับก็คือ เราไปเห็นความเป็นจริงของความรู้สึกของเรา แต่ละความรู้สึก พอไปเห็นความเป็นจริง จิตของเรานั้นจะรู้สึกเฉย ๆ

ถ้ามองหาใจตัวเองเจอ เราจะพบความสุขที่แท้จริง มองเข้าไปในใจของตัวเราได้ แล้วใจตรงนั้น ไม่จำกัดว่ามันจะเป็นใจประเภทไหน ใจประเภทบวกก็ได้ ใจปะเภทลบก็ได้ เพราะใจของคนเรามันมีทั้งบวก ทั้งลบ บวกภาษาธรรมะ เขาเรียกว่า กุศล ถ้าลบ เขาเรียกว่าอกุศล ฉะนั้นจิตกำลังเป็นกุศลอยู่เรามอง เราก็ทำให้เกิดความสงบนิ่ง แม้แต่จิตเป็นอกุศล เราเข้าไปมองมันก็สงบนิ่ง พอไปรอบรู้แล้วก็เกิดอาการสงบนิ่ง มันสงบนิ่งได้อย่างไร ที่เราเป็นทุกข์ ที่เราเร่าร้อนนั้น เพราะใจของเรามันไปเกาะอยู่กับเรื่อง มันมีเรื่องใดเรื่องหนึ่งเข้ามาเกี่ยวข้องกับตัวเรา แล้วเราก็คิดถึง ไม่หยุดไม่หย่อน

วาระสุดท้ายเราก็ต้องได้รับความทุกข์ ทุกข์ก็เกิดขึ้นตามมา ฉะนนั้นถ้าเราต้องการที่จะแสวงหาสุขที่แท้จริง ก็จะต้องเลือกเอาสุขที่เป็นสันติสุข เป็นสันติสุข เป็นความสุขที่ไม่เร่าร้อน เป็นความสุขสงบ เป็นความสุขเกิดขึ้นจากจิตใจที่ปล่อยวาง อันนี้คือเรื่องของความสุข ฉะนั้นความสุขที่จะสามารถเกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวเราได้ไม่ยากเลย เพียงแต่เรามองเข้าไปในใจ ถ้ามองหาใจตัวเองเจอ เราจะพบความสุขที่แท้จริง

ถอดความ : ในทางธรรม ไม่ได้สอนให้เราละทิ้ง แต่สอนให้เรารู้เท่าทัน | สุขทุกวัน 7 วัน 7 กูรู | 12 ธ.ค. 61

The post ความสุขที่แท้จริง เป็นอย่างไร appeared first on SOUND OF DHAMMA.